Έφυγε ο παπα-Χρήστος Παππάς από το Αλύκο – Ο ιερέας που βάφτισε μια ολόκληρη γενιά στα χωριά μας

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται μεγάλους τίτλους για να μείνουν στη μνήμη ενός τόπου.

Ο παπα-Χρήστος Παππάς ήταν ένας από αυτούς.

Στα χωριά μας, όμως, όλοι τον ξέραμε με ένα όνομα:

ο παπα-Κίτσος.

Έτσι τον μάθαμε, έτσι τον φωνάζαμε, έτσι θα τον θυμόμαστε.

Ο άνθρωπος που για περισσότερα από τριάντα χρόνια βρέθηκε στις χαρές και στις λύπες των οικογενειών μας.

Σε βαφτίσεις.

Σε γάμους.

Σε κηδείες.

Στις γιορτές των χωριών.

Στα μικρά ξωκλήσια.

Στις παλιές εκκλησίες που ξανάνοιγαν ύστερα από δεκαετίες σιωπής.

Ο π. Χρήστος Παππάς έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 22ας Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 88 ετών.

Γεννήθηκε το 1938 στο Αλύκο.

Και η ζωή του συνδέθηκε όσο λίγων ανθρώπων με την επιστροφή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στα χωριά μας μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος.

Η πρώτη χειροτονία

Το καλοκαίρι του 1991 ήταν μια εποχή που όλα ξεκινούσαν σχεδόν από την αρχή.

Οι εκκλησίες άνοιγαν ξανά.

Οι καμπάνες ακούγονταν ύστερα από δεκαετίες.

Και ο τότε Πατριαρχικός Έξαρχος στην Αλβανία, Αναστάσιος Γιαννουλάτος, άρχιζε το τεράστιο έργο της ανασυγκρότησης της Ορθόδοξης Εκκλησίας μετά τον αθεϊστικό διωγμό.

Ανάμεσα στους πρώτους ανθρώπους που βρέθηκαν δίπλα του ήταν ο Χρήστος Παππάς από το Αλύκο.

Στις 7 Ιουλίου 1991 χειροτονήθηκε διάκονος στην Ιερά Μονή Πεντέλης.

Λίγο αργότερα ακολούθησε τον Αναστάσιο στην πρώτη εκείνη ιστορική περίοδο της παρουσίας του στην Αλβανία.

Και όταν έφτασαν στο Αλύκο, στον Ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας, έγινε η χειροτονία του σε ιερέα.

Ήταν ο πρώτος Βορειοηπειρώτης – Έλληνας Ορθόδοξος ιερέας που χειροτόνησε ο Αναστάσιος εκείνη την ιστορική περίοδο, πριν ακόμη λειτουργήσει η Θεολογική Σχολή που αργότερα θα προετοίμαζε τη νέα γενιά κληρικών.

Για τον ίδιο όμως αυτό δεν ήταν ποτέ τίτλος για επίδειξη.

Χρόνια αργότερα το έλεγε πολύ απλά:

«Δοξάζω τον Κύριο που αποτέλεσα ένα λιθαράκι στην ανοικοδόμηση και τη λειτουργία της Εκκλησίας μας».

Ο παπάς των παιδιών μας

Για εμάς όμως η μεγάλη ιστορία του παπα-Κίτσου δεν βρίσκεται μόνο στα εκκλησιαστικά αρχεία.

Βρίσκεται μέσα στα σπίτια μας.

Ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’90 και τα πρώτα χρόνια του 2000, σχεδόν κάθε οικογένεια της περιοχής είχε κάποια στιγμή τον παπα-Κίτσο δίπλα της.

Μια ολόκληρη γενιά παιδιών στα χωριά μας πέρασε από τα χέρια του στην κολυμβήθρα.

Ο ίδιος, μιλώντας το 2021 για τα τριάντα χρόνια της ιεροσύνης του, είχε υπολογίσει ότι είχε κάνει περισσότερες από 1.200 βαπτίσεις.

Είχε στεφανώσει σχεδόν 1.000 ζευγάρια.

Και είχε τελέσει περισσότερες από 3.000 Θείες Λειτουργίες.

Οι αριθμοί όμως δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που θυμούνται οι άνθρωποι.

Τη φωνή του.

Τον τρόπο που μιλούσε.

Την παρουσία του μέσα στην εκκλησία.

Και κυρίως την απλότητά του.

Μέχρι τα τελευταία του χρόνια

Ο παπα-Κίτσος δεν απομακρύνθηκε από το θυσιαστήριο όταν πέρασαν τα χρόνια.

Ακόμη και σε μεγάλη ηλικία συνέχιζε, όσο του επέτρεπαν οι δυνάμεις του, να πηγαίνει στις εκκλησίες και να τελεί τη Θεία Λειτουργία.

Τον συναντούσες στο Αλύκο, αλλά και σε εκκλησίες και μοναστήρια άλλων χωριών.

Για εκείνον η ιεροσύνη δεν ήταν δουλειά από την οποία κάποτε συνταξιοδοτείσαι.

Ήταν η ζωή του.

Μόλις τον Δεκέμβριο του 2025, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Ναθαναήλ τον τίμησε με το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου στην Αγία Βαρβάρα του Αλύκου.

Στον ίδιο ναό όπου είχε χειροτονηθεί ιερέας το 1991.

Ένας κύκλος σχεδόν τριάντα πέντε χρόνων έκλεινε εκεί απ’ όπου είχε αρχίσει.

Πάνω απ’ όλα, ένας καλός άνθρωπος

Μπορούμε να γράψουμε πολλά για τον πρώτο ιερέα που χειροτόνησε ο Αναστάσιος στα μέρη μας.

Για την ιστορική στιγμή του 1991.

Για τις χιλιάδες ακολουθίες.

Για τις βαπτίσεις και τους γάμους.

Αλλά όσοι γνώρισαν τον παπα-Κίτσο πιθανότατα θα τον θυμούνται πρώτα για κάτι πολύ πιο απλό.

Ήταν ένας καλός άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος του χωριού.

Προσιτός.

Ήρεμος.

Ένας παπάς που γνώριζε τις οικογένειες, τα παιδιά και τους παππούδες τους.

Ήταν κομμάτι της ζωής του τόπου.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που μπορεί να αφήσει ένας άνθρωπος.

Να φύγει και πίσω του να μην αφήσει μόνο αξιώματα και ημερομηνίες.

Να αφήσει ανθρώπους που τον θυμούνται με αγάπη.

Καλό ταξίδι, παπα-Κίτσο.

Αιωνία σου η μνήμη.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026 στον Ιερό Ναό Αγίων Τεσσαράκοντα Αλύκου.

Πηγές

Αφιέρωμα και συνέντευξη του π. Χρήστου Παππά για τα 30 χρόνια ιεροσύνης

Συνέντευξη του π. Χρήστου Παππά – «Δοξάζω τον Κύριο που αποτέλεσα ένα λιθαράκι…»

Χειροθεσία του π. Χρήστου Παππά σε Πρωτοπρεσβύτερο, Δεκέμβριος 2025